Τα τελευταία χρόνια, όλοι μας έχουμε παρακολουθήσει πώς αλλάζει ριζικά το ασφαλιστικό τοπίο στην Ελλάδα. Οι συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις, η δημογραφική γήρανση, η αύξηση του προσδόκιμου ζωής και οι οικονομικές αβεβαιότητες διαμορφώνουν ένα περιβάλλον στο οποίο η κρατική σύνταξη από μόνη της δεν είναι πια αρκετή. Ως ασφαλιστής που συνομιλεί καθημερινά με ανθρώπους όλων των ηλικιών, βλέπω καθαρά την αγωνία και τον προβληματισμό για το “τι θα γίνει όταν βγω στη σύνταξη”.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα πάρουμε σύνταξη, αλλά πόσο επαρκής θα είναι αυτή η σύνταξη για να καλύψει τις ανάγκες της ζωής μας τότε. Και η απάντηση, όσο σκληρή κι αν είναι, είναι ξεκάθαρη: Δεν θα φτάνει.

Η Κρατική Σύνταξη σε Ένα Ρευστό Περιβάλλον

Με την αυτόματη σύνδεση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής από το 2027 και μετά, οι μελλοντικοί συνταξιούχοι θα βγαίνουν στη σύνταξη όλο και αργότερα. Παράλληλα, οι εισφορές των σημερινών εργαζομένων δύσκολα επαρκούν για να χρηματοδοτήσουν τις συντάξεις των ήδη συνταξιούχων, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού.

Αυτό σημαίνει ότι:

• Το ποσό της σύνταξης θα καθορίζεται με αυστηρότερους και περισσότερο ανταποδοτικούς όρους
• Η εθνική σύνταξη (το εγγυημένο κομμάτι) διατηρείται χαμηλή (~413 € το 2025)
• Το υπόλοιπο εξαρτάται από το εισόδημα και τις εισφορές όλης της επαγγελματικής ζωής

Ας σκεφτούμε: Αν κάποιος έχει εισόδημα σήμερα 1.200 € καθαρά και βγει στη σύνταξη σε 15-20 χρόνια, είναι πολύ πιθανό να πάρει σύνταξη 600-800 € μικτά, δηλαδή 500-700 € καθαρά. Θα είναι αρκετά;

Έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ (2023) δείχνει ότι 7 στους 10 ενήλικες μέχρι 74 χρόνων δεν λαμβάνουν σύνταξη ή παίρνουν πολύ χαμηλή. Αυτά τα στοιχεία καταδεικνύουν την ανάγκη: είτε γιατί κάποιοι δεν κατοχυρώνουν ποτέ πλήρη δικαίωμα, είτε γιατί τα εισοδήματά τους παραμένουν μηδενικά.

Οι Νέες Ανάγκες του Συνταξιούχου Πολίτη

Πριν 30 χρόνια, οι περισσότεροι συνταξιούχοι είχαν ήδη “μεγαλώσει” τα παιδιά τους, ζούσαν σε ιδιόκτητο σπίτι, και είχαν λιγότερες υποχρεώσεις. Σήμερα όμως, τα δεδομένα έχουν αλλάξει:

1. Θέματα υγείας: Με το αυξημένο προσδόκιμο ζωής έρχεται και μεγαλύτερη έκθεση σε χρόνια νοσήματα, επεμβάσεις, αποκαταστάσεις και φάρμακα. Οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας αυξάνονται.
2. Φαρμακευτικά έξοδα: Ακόμα και με ΕΟΠΥΥ, το κόστος φαρμάκων και εξετάσεων δεν είναι αμελητέο. Ένας μέσος συνταξιούχος πληρώνει 50-150 €/μήνα από την τσέπη του.
3. Παιδιά σε μικρή ηλικία: Το δημογραφικό πρόβλημα έχει οδηγήσει πολλούς να αποκτούν παιδιά μετά τα 40. Αυτό σημαίνει ότι όταν ένας άνθρωπος βγει στη σύνταξη στα 67, μπορεί να έχει παιδί 15 ετών. Άρα σχολείο, φροντιστήρια, σπουδές και βασική φροντίδα θα συνεχίζουν να υπάρχουν.
4. Εξωστρέφεια και ποιοτική ζωή: Η σημερινή γενιά δεν ονειρεύεται τη σύνταξη ως απομόνωση. Θέλει να ταξιδέψει, να δει τα παιδιά της ή εγγόνια της, να ζήσει με αξιοπρέπεια. Όλα αυτά έχουν κόστος.
5. Αβέβαιη οικονομική πολιτική: Η κρατική σύνταξη υπόκειται σε κρατικούς προϋπολογισμούς. Σε περιόδους κρίσης, το κράτος μπορεί να μειώσει τις συντάξεις, όπως συνέβη στο παρελθόν.

Η Λύση: Ένα Ιδιωτικό Αποταμιευτικό Πρόγραμμα

Η ιδιωτική ασφάλιση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ο πιο ασφαλής και στοχευμένος τρόπος να εξασφαλίσει κανείς επιπλέον εισόδημα για το μέλλον του. Τα αποταμιευτικά προγράμματα συνταξιοδότησης λειτουργούν με βάση τη συστηματική μηνιαία καταβολή χρημάτων, τα οποία επενδύονται με στόχο την κεφαλαιακή απόδοση και τελικά την παροχή είτε εφάπαξ είτε μηνιαίας προσόδου.

Πλεονεκτήματα:

• Προσωπικός έλεγχος: Το ποσό που συγκεντρώνεται είναι δικό σας, δεν επηρεάζεται από κρατικές αποφάσεις
• Επένδυση: Τα χρήματα δουλεύουν για εσάς, με στόχο θετικές αποδόσεις (π.χ. 3-5% ετησίως)
• Ευελιξία: Επιλέγετε ποσό, διάρκεια, ρήτρες, είδος επένδυσης κ.λπ.
• Απαλλαγές φόρου (ανάλογα με το πρόγραμμα)
• Προστασία οικογένειας σε περίπτωση πρόωρου θανάτου ή ανικανότητας

Παράδειγμα:

Αν ένας 45χρονος ξεκινήσει να αποταμιεύει 150 €/μήνα για 20 χρόνια, με μέση απόδοση 4%, θα συγκεντρώσει πάνω από 55.000 €. Αυτό το ποσό μπορεί να του δώσει μηνιαία πρόσοδο πάνω από 300 €/μήνα για 20 χρόνια στη σύνταξη.

Συμπέρασμα: Η Εξασφάλιση Δεν Είναι Δεδομένη – Είναι Επιλογή

Η ερώτηση δεν είναι πια αν θα πάρουμε σύνταξη, αλλά αν αυτή η σύνταξη θα μας καλύπτει. Οι περισσότεροι απαντούν “όχι”. Εδώ έρχεται η ανάγκη για ένα δεύτερο πυλώνα ασφάλειας.

Ως ασφαλιστής, βλέπω καθημερινά ανθρώπους να μετανιώνουν που δεν ξεκίνησαν νωρίτερα. Κάθε χρόνος μετράει. Κάθε μήνας αποταμίευσης είναι μια ανάσα παραπάνω αξιοπρέπειας και ελευθερίας στη μελλοντική ζωή.

Αν περιμένουμε από το κράτος να μας καλύψει πλήρως, το πιθανότερο είναι ότι θα απογοητευτούμε. Αν, όμως, αναλάβουμε δράση σήμερα, μπορούμε να χτίσουμε ένα μέλλον που δεν θα βασίζεται στην αγωνία αλλά στην ασφάλεια.

Στη σύνταξη θα υπάρχει η ανάγκη να ζήσουμε και όχι απλώς να επιβιώσουμε.

Η απόφαση είναι δική σου. Αλλά το αύριο χτίζεται σήμερα.